تبلیغات
اقتصاد اسلامی

اقتصاد اسلامی
فاعتبروا یا أولی الأبصار 
قالب وبلاگ
نویسندگان
ابر برچسب ها
دانلود جلسات کلبه کرامت اقتصاد مقاومتی گزارشی از برنامه های اقتصادی کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری دکتر حسن عباسی امام خمینی سعید جلیلی ربا اقتصاد اسلامی حسن عباسی اقتصاد ربوی خلق پول جامعه مدنی پول اقتصاد ربوی بانکداری ربوی بانک برنامه های کاندیداهای ریاست جمهوری طمع برنامه اقتصادی کاندیداهای ریاست جمهوری وال استریت بانکداری غیر اسلامی بانک و ربا ربای سازمان یافته شورش علیه طمع سرمایه‌داری فروپاشی اقتصاد آمریکا ربا خواری رباخواری جان مینارد کینز بازار اسلامی حسن عباسی برنامه های دکتر سعید جلیلی برنامه های اقتصادی کاندیداهای ریاست جمهوری ربا جنگ با خدا بیع اخبار اقتصادی انتخابات تئوری های اقتصاد اسلامی مصرف گرایی اندیشکده یقین گزیده ای از برنامه های اقتصادی کاندیداها نظام سرمایه داری اخبار انتخابات 92 برنامه اقتصادی دکتر سعید جلیلی اخبار انتخابات ریاست جمهوری یازدهم گفتمان پیشرفت و انقلاب فتوا در مورد ربا علوم پوزیتیویستی کپیتالیسم راه کارهای اقتصادی سعید جلیلی اقتصاد لیبرالی مهمترین اظهار نظر و یا برنامه درباره مسائل اقتصادی انتخابات ریاس

لایه اول- سطح استراتژیکی:

 بانک مرکزی آمریکا با چاپ پول (دلار) بدون پشتوانه عملاً بزرگترین رباخوار جهانی محسوب می‌شود. دلاری که امروز مبنای اقتصاد جهانی است هیچ مابه‌ازایی در واقعیت ندارد و در واقع از هیچ خلق شده است و از همین طریق با انتشار آن در سطح جهان، از دولت‌ها و مردم بهره دریافت می‌کند. آمریکا با خلق پول بدون پشتوانه که معادل یک کالای تولید شده واقعی است، عملاً هیچ زحمتی نمی‌کشد و می‌تواند دست‌رنج اقتصاد کشورها که همان کالاهای تولید شده واقعی هستند را ببلعد و حتی از آن‌ها سود دریافت کند! و این مصداق بارز رباخواری جهانی است.

تورم آمریکا سالیانه 400 درصد است؛ اما نمودی در داخل آمریکا ندارد. زیرا دلار آمریکا پشتوانه‌ی معاملات جهان است؛ لذا هرکشوری بسته به بزرگی اقتصاد خود، بخشی از این تورم را از آمریکا وارد می‌کند. (مایک ملونی، 2014م) «تورم» نوعی «مالیات پنهان» است. آمریکا با خلق پول بدون پشتوانه، موجب تورم و صادرات آن به دیگر کشورها می‌شود و این امر باعث کاهش ارزش پول ملی‌ کشورها شده و به نوعی، به صورت غیرقانونی و پنهانی از مردم مالیات و بهره دریافت می‌کند. دلار آمریکا که پشتوانه همه معاملات جهانی است به علت نداشتن پشتوانه، ارزش آن بسیار متغیر است. آمریکایی‌ها هر وقت که بخواهند می‌توانند ارزش پول خود و سایر کشورها را دستکاری کنند؛ لذا پول‌های رایج جهانی ملازم با رباست چرا که در نسبت با دلار بدون پشتوانه سنجیده می‌شوند که لحظه‌ای ثبات ندارد و همواره باید تغییر ارزش آن توسط سود و بهره جبران شود. در نهایت با چنین سیستم پولی در اقتصاد جهان، «قرضه الحسنه بدون سود» هیچ‌جایگاهی ندارد. (حائری شیرازی، 1391ش)

لایه دوم سطح تاکتیکی:

پول باید همچون طلا دارای ارزش ثابت و ذاتی باشد. پول امروز چگونه است؟ کاغذی‌ست که مقرر شده بود تا رسیدی برای طلاهای موجود در گاوصندوق خزانه‌ی هر کشور باشد یعنی به ازای آن، طلا موجود باشد. بعد از فروپاشی پیمان برتون وودز و با دستور نیکسون رئیس جمهور آمریکا- مقرر شد تا سیستم پایه‌ی طلا منحل شود و از آن پس دیگر دلار آمریکا، بدون پشتوانه است. سپس دیگر کشورها نیز در پی آمریکا همین‌گونه عمل کردند؛ امروز تمام پول‌های جهان بدون پشتوانه است.

بانک‌ مرکزی کشورها نیز همانند آمریکا با چاپ پول بدون پشتوانه عملاً در سطح ملی دچار رباخواری هستند. در عین حال طبق قانون نظام بانک‌داری، علاوه بر بانک‌های مرکزی، هریک از بانک‌ها می‌توانند به صورت جداگانه پول خلق کنند. بانک‌ها به واسطه‌ی سپرده‌هایی که مردم در اختیارشان قرار می‌دهند، می‌توانند طبق قانون ضریب فزاینده، بخشی از این سپرده‌ها را طبق قانون، در اختیار بانک مرکزی قرار دهند و بخش دیگر را به فردی دیگری وام بدهند. سپس پولی که وام داده شده است مجدداً وارد سیستم بانکداری شده و توسط بانک‌ها مجدداً همان مسیر قبلی که بخش از سپرده در اختیار بانک مرکزی قرار گرفته (10 درصد سپرده) و بخش دیگر آن (90 درصد) وام داده می‌شود. این مسیر سپرده‌گذاری و وام دادن آن به افراد مختلف تا جایی پیش می‌رود که علاوه‌بر پول اولیه‌ای که سپرده گذاری شده، پولی اضافه‌تری نیز خلق می‌شود که از ابتدا وجود نداشته است! (کتاب مکانیزم پول مدرن، بانک مرکزی ایالات متحده، 1994م)  این امر موجب رشد تورم و در نهایت رباخواری می‌شود؛ به‌طوری که بانک‌ها از طریق پولی که وجود ندارد و صرفاً به صورت اعتباری از طریق وام دادن‌های مکرر خلق شده، از مردم سود دریافت می‌کنند. این شیوه رباخواری بانک‌ها بر بدهکار کردن مردم از طریق وام‌گرفتن استوار است، مردم هرچه قدر وام‌دارتر و بدهکارتر به سیستم بانکی‌ باشند، آن‌ها به این طریقه، پول اعتباری بیشتر می‌توانند خلق کنند و در نتیجه سود بیشتری عایدشان می‌شود.

لایه سوم سطح تکنیکی:

بانک‌ها در آخرین لایه، به واسطه‌ی وام‌هایی می‌دهند از مردم سود و جریمه دیرکرد دریافت می‌کند و به سپرده‌‌گذاران نیز سودهایی پرداخت می‌کنند. این سطح از رباخواری بانک‌ها در واقع همان رباخواری آشکاری است که مردم به راحتی آن را مشاهده می‌کنند و برای‌شان ملموس است. به همین علت عمده مباحثی که پیرامون ربای بانکی مطرح می‌شود ناظر به این لایه است؛ در صورتی که سیستم بانکداری علاوه‌بر رباخواری در این لایه که سطح خرد محسوب می‌شود، در دو لایه‌ دیگر که سطح کلان به حساب می‌آید گرفتار ربا است. از این‌رو رباخواری از طریق خلق پول بانک‌ها و خلق پول‌ بانک مرکزی و در یک سطح بالاتر، رباخواری از طریق خلق پول بدون پشتوانه توسط بانک مرکزی آمریکا نیز بایستی مورد توجه قرار گیرد.

 




طبقه بندی: بانکداری غیر اسلامی، 
برچسب ها: دلار، جنگ ارزی، بانک، بانک و ربا، بانکداری ربوی، خلق پول، چاپ پول،  
[ یکشنبه 17 بهمن 1395 ] [ 11:19 ب.ظ ] [ احمد ادریسی ]

ربا و رباخوار در نگاه ادیان الهی همواره مورد مذمت و نکوش قرار گرفته شده است. پروفسور نایل فرگوسن در کتاب «تاریخ برآمدن پول» بیان می‌کند که رباخواران تا پیش از قرن چهاردهم در نظر مردم منفور بودند زیرا ربا در دین مسیحیت به شدت نهی شده و در نگاه مردم نیز امری غیرانسانی تلقی می‌شد. بر این اساس، رباخواران با بهره‌ی حداقلی، سود نمی‌کردند و اگر بهره‌ی زیادی هم مطالبه می‌کردند، بدلیل جایگاه پست‌شان در جامعه هم‌چون تاجر ونیزی در نهایت محکوم می‌شدند.

 در نظام خلقت، «حق» جایگاهی دارد. اگر بپذیریم هرچیزی بر سر جای خود جای گیرد، عدل است؛ و آن‌گاه در عمل نیز هرچیزی را بر سر جای خود بگذاریم، نظمی پدید می‌آید که دیدن آن «حُسن» است. در قرآن کریم روبروی حسن دو واژه آمده است: «قبح و فحشا». قبح، زشت و قبیح است. ولی فحشا، پدیده‌ی باطلی‌ست که زیبا جلوه می‌کند. (حسن عباسی، 1386ش)

رباخواری در قرن چهاردهم به عنوان یک پدیده‌ی باطل، «واقع» شده بود اما همچنان قبیح (زشت) بود و فطرت انسانی به قباحت این عمل رأی می‌داد. پس شیطان حربه‌ای زیرکانه بست: «قانون»

رباخواران می‌بایست ضمانت قانونی داشته باشند و این نیاز به یک سیستم منسجم و قانونی داشت؛ به‌این ترتیب مهم‌ترین نهادِ ربا یعنی بانک پدید آمد. این ضمانت قانونی، به قباحت ربا، رنگ توجیه بخشید. پس نوعی فحشا (باطلی که زیبا جلوه می‌کند) رقم خورد. سپس شیطان برای قمار و زنا و لواط و شرب خمر که در همه‌ی ادیان ابراهیمی و حتی در نحله‌های شرقی و... نهی شده است نیز همین حربه را پیش گرفت.

باطل که در نظام خلقت اصلاً جایی ندارد، چگونه می‌تواند واقع بشود؟ برای آنکه باطل به واقعیت برسد، باید در جایی قرار بگیرد. (جعل شود) این «جا» کجاست؟ پاسخ این است که باطل، نخست به رنگ حق درآمده و سپس در جای «حق» قرار می‌گیرد؛ و این زمانی اتفاق می‌افتد که اهل حق از جایگاه خود عقب‌نشینی کنند. اهل حق، می‌پذیرند که هرچیزی باید سرجای خود قرار بگیرد (عدل) اما اگر در عمل چنین نکنند و هر چیزی را سرجای خود قرار ندهند، این «جا» خالی نمی‌ماند. بلکه باطلِ حق‌نما، در جای حق قرار گرفته و تبدیل به یک «نظم و سیستم» می‌شود. سپس سیستمی که ریشه در عدم و نیستی دارد، تبدیل به قانون می‌شود. این نظم و قانون، در نظر مردم یا قبیح است یا زیبا. اگر زیبا باشد، فحشا است. (حسن عباسی، 1386ش)

با این تفاسیر نهادها و ابزارهای اقتصاد لیبرالی مانند بانک و بورس و بیمه و غیره در واقع قبیح و فحشا هستند. یعنی انگاره‌ی باطل و زشتی هستند که به رنگ حق درآمده و زیبا جلوه می‌کنند‌ و به قانون تبدیل شده‌ است. و این نیز به علت آن است که اهل حق به جای اینکه بر طبق مبانی قرآنی، نظام‌ اقتصادی خود را شکل دهند و بر طبق آن نهادسازی کنند به سراغ تئوری‌های غربی رفته‌اند و جای را برای باطل باز کرده‌اند.




طبقه بندی: تحول در علوم انسانی،  بانکداری غیر اسلامی، 
برچسب ها: بانک، ربا، رباخواری، بانکداری ربوی، بانک و ربا، قانون بانکی، تاجر ونیزی،  
[ یکشنبه 17 بهمن 1395 ] [ 11:17 ب.ظ ] [ احمد ادریسی ]

وقتی به نحوه شکل‌گیری بانک در عصر رنسانس در ایتالیا می‌نگریم، بهتر درمی‌یابیم که اساس شکل‌گیری بانک بر مفهومی به نام «ربا» استوار است که قرآن از آن با عنوان «جنگ با خدا» یاد می‌کند.

واژه بانک "Bank" در زبان انگلیسی از واژه"Bench" گرفته شده که به معنی «نیمکت» است. در آیین یهود، ربا دادن حرام است؛ اما یک راهی برای ربا دادن وجود دارد و آن هم ربا دادن به فرد غیر یهودی است. در ایتالیایِ قرون وسطی، یهودیانی که شغل‌شان نزول‌خواری بود، برای اینکار روی نیمکت‌های معروف شهر ونیز می‌نشستند و نزول می‌دادند؛ بعدها که از این شغل درآمد خوبی کسب کردند، به جای اینکه در کنار خیابان‌های ونیز، روی آن نیمکت‌ها بنشینند و ربا بدهند، برای خودشان ساختمانی درست کردند که نام همان نیمکت را روی ساختمان‌شان گذاشتند، نامش بانک (Bank) شد. (نایل فرگوسن، 2008م)

کلمه بانک مترادف با همان نیمکت‌هایی است که یهودیان بر روی آن ربا می دادند. لذا علت اصلی شکل‌گیری چنین نهادی، رباخواری بوده است و این خلصت نیز همواره پس از قرن‌ها، توسط یهودیان، در آن به ودیعه گذاشته شده است. 




طبقه بندی: اتیمولوژی (ریشه شناسی) واژه ها،  بانکداری غیر اسلامی، 
برچسب ها: بانک، ربا، بانکداری ربوی، اقتصاد ربوی، رباخواری، بانک و ربا، یهود،  
[ یکشنبه 17 بهمن 1395 ] [ 11:13 ب.ظ ] [ احمد ادریسی ]

انگاره‌ی اساسی که انسان غربی با ایجاد آن توانست مدرنیته را بدین مرحله برساند، نظریه «جدایی سیاست از دین» نبود بلکه «جدایی اقتصاد از دین» بود. خطرناک‌ترین پروژه‌ای که می‌تواند برای جامعه اسلامی مصیبت به‌بار آورد، سکیولار نمودن الگوی معیشت و جدایی اقتصاد از دین است. علومی که در دانشگاه‌های ما در زمینه‌ی اقتصاد و معیشت ارائه می‌گردد، در تقابل ذاتی با دین است. چرا که به تعبیر مقام معظم رهبری: «علوم انسانی غربی، غیر الهی، مادی و غیر توحیدی است». (حسن عباسی، 1395ش)

الگوی اقتصادی در هر جامعه‌ای بر چارچوب مفاهیم پایه‌ای علوم انسانی آن جامعه بناشده است. لذا لیبرالیسم اقتصادی که نهادهایی همچون بانک و بورس و غیره از آن منتج شده بر پایه مفاهیمی هم‌چون اومانیسم و سکولاریسم شکل‌گرفته است که در نهایت مکتب‌های مختلف اقتصادی از آن منتج‌شده که در چارچوب همین مفاهیم اصلی و پایه‌ای بوده‌اند. با بررسی تمام نحله‌ها و مکتب‌های مختلف اقتصادی از آدام اسمیت تا قرن حاضر در می‌یابیم که تمامی اینها در دل خود مفاهیمی روبنایی‌تری همچون، اصالت‌فایده، سودگرایی، منفعت‌طلبی، طمع‌گرایی، رباخواری و غیره را دارا هستند.

در مقابل، علوم انسانی اسلامی، که الگوی اقتصادی اسلام از آن منتج می‌شود، به‌جای اصالت بشر، اصالت را به خدا می‌دهد و همه‌ی انگاره‌های زندگی انسان‌ها از دید خدا می‌بیند. از این رو احکام و حدود الهی که به دو شق ایجابی و سلبی مثل: نهی از رباخواری و قماربازی و امر به انفاق و پرداخت صدقه تقسیم می‌شود، در چارچوب این نگاه است که معنی می‌یابد. از سوی دیگر قرآن، مفاهیم خاص اقتصادی خودش را دارد؛ مفاهیمی هم‌چون بیع، یدالله، رزق، صدقه، قرض‌الحسنه، خمس، زکات، ربا، انفاق، برکت و غیره، که ما بایستی مبنتی بر این مفاهیم، نهادهای اقتصادی خودمان را طرح‌ریزی کنیم. چرا که تنها در این صورت است که می‌توانیم به یک جامعه‌ی تماماً قرآنی و توحیدی دست پیدا کنیم که عاری از هرگونه رباخواری، ثروت‌اندوزی، طمع‌ورزی، تجمل‌گرایی، اختلاس‌های چند هزار میلیاردی، فقر و مسائلی از این قبیل باشد.

به طور مثال نهادهایی مانند بانک و بورس و بیمه که بازوان اجرایی سیستم اقتصاد لیبرالی هستند، برای یک جامعه بورژوایی طراحی شده‌اند که به اقتصاد سرمایه‌داری منتج می‌شود. در جامعه بورژوایی که بر انباشت سرمایه و ثروت تکیه دارد، اصالت با مفهوم سیالی به نام «پول» است. پول در جامعه بورژوایی به‌مثابه خون در بدن است که همواره باید جریان داشته باشد و کار کند. لذا پول، خدایی است که هرگز نمی‌خوابد و در همه حال خلق می‌شود و خلق می‌کند. این خلقِ مدامِ پول از عدم، باید در یک نهادی مانند بانک رقم بخورد. در عین حال اقتصاد جامعه‌ی بورژوایی در جهت انباشت هرچه بیشتر سرمایه به مصرف‌گراییِ به‌حد اسراف توصیه می‌کند، چرا که تنها در این صورت، بانک‌ها می‌توانند پول بیشتری خلق کنند و از آن سو در نهادی مثل بورس این پول‌ها می‌توانند جریان داشته باشند، کار کنند و بزایند. لذا چنین نهادهایی که قلب نظام اقتصادی جامعه اسلامی-ایرانی ما را تصرف کرده‌اند، متوجه مبانی جامعه بورژوایی-سرمایه‌داری هستند، نه مبانی جامعه اسلامی؛ چرا که به تعبیر امام خمینی (ره) که فرمودند:

«در اسلام پول نباید کار بکند، کارشناسان و علما در این مسئله بسیار فعالیت کنند، دقت کنند که ما را از این گرفتاری نجات دهند.»

کار کردن پول به سودخواری و در نهایت به رباخواری منتج خواهد شد، از این رو نهادهایی مانند بانک که وظیفه خلق و انباشت پول را دارد- بورس که وظیفه به کارانداختن پول را دارد- و بیمه که وظیفه جبران خسارت کارکرد پول را دارست- هرسه در الگوی اقتصادی‌ای که اسلام معرفی کرده است و امام (ره) آن را بازگو کرد -که پول نباید کار کند-، هیچ جایگاهی ندارند.

بانک، بورس، بیمه و سایر نهادها و ابزارهای مالی مانند پول و اوراق قرضه، اجزای یک سیستم اقتصادی را تشکیل می‌دهند که همه‌ی آن در مفهومی به نام بازار متجلی می‌شوند؛ بازاری که به تعبیر آدام اسمیت پدر اقتصاد لیبرالی- توسط دست نامرئی ساماندهی می‌شود. نظام بازار، عصاره‌ی لیبرالیسم در حوزه‌ی اقتصاد است که بر مفهومی به نام «اصالت فایده» و «سود» استوار است. در مکتب اصالت فایده، هر آن چیزی که سود و فایده دارد، اصالت دارد؛ از این‌رو که جرمی بنتام صاحب نظریه یوتیلیتاریانیسم- بر پایه این نظریه خود، «ربا» را با این نگاه که فایده دارد، پذیرفته و کتابی بنام «دفاع از ربا» دارد. او همراه با سایر نظریه‌پردازان اقتصاد لیبرالی، از «تئوریسین‌های جنگ با خدا» و «مدافعان ربا» است.

اما این لیبرالیسم چیست که با مبانی اسلامی تضاد بنیادین دارد؟

در یهود و مسیحیت و اسلام، چهار مفهوم داریم: حرام و مکروه حلال و مستحب. حد وسط این دو «مباح» است که انجام آن ثوابی ندارد و ترک آن نیز عقابی ندارد. از حرام و مکروه نهی شدیم (نهی از منکر) و به حلال و مستحب امر شدیم (امر به معروف)؛ حال اگر کسی بگوید حرام و حلال و مستحب و مکروه وجود ندارد، همه‌ی اعمال مباح هستند، چنین فردی اباحه‌گر نامیده می‌شود؛ اباحه‌گر، معنای لیبرال است. زیرا لیبرالیسم در بطن خود مفهومی به نام «لسه‌فر» دارد؛ به معنی «بگذار هر چه می‌خواهد انجام دهد» لیبرالیسم که بیاید، شریعت و حرام و حلال جایی نخواهند داشت. (حسن عباسی، 1394ش)

در لیبرالیسم اقتصادی نیز در واقع همه چیز مباح است و حرام‌های هم‌چون ربا، قمار و واجباتی مانند پرداخت خمس و زکات و غیره وجود ندارد. در چنین سیستم اقتصادی، که کلیت آن در تعارض با مبانی ادیان الهی است، به تبع آن نهادهایی همچون بانک و بورس و بیمه که جزئی این نظام فکری-معرفتی هستند، نمی‌توانند اولاً مجری احکام اسلامی باشند و ثانیاً نمی‌توان آن‌ها را اسلامی کرد. 

در مقابل اقتصاد سرمایه‌داری، قرآن برمبنای همان چارچوب مفاهیم اقتصادی خود، الگوی جایگزینی دارد که در آیه 111 سوره توبه از آن با عنوان «بیع» نام می‌برد. در الگوی معیشت قرآنی «بیع»، به جای اصالت بشر، اصالت با «خدای رزاق» و «مالکیت درجه دو» مطرح است. الگویی که در آن، انسان رزقی که خدا از مال و نفس به او بخشیده را ابتدا با خدا معامله می‌کند و خداست که مشتری است. در این الگوی اقتصاد قرآنی، همانند سایر الگوهای اقتصاد، بازاری مطرح است؛ با این تفاوت که کنش‌گران بازار در اسلام، با محوریت رزق و برکت خدا موضوعیت می‌یابند و یدالله (دست خدا) است که به جای دست نامرئی آدام اسمیت که فایده‌گرایی و به تبع آن رباخواری را تجویز می‌کند- بازار را بر اساس رزق و برکت خود و بر اساس بیعتی که انسا‌ن‌ها با او رقم می‌زنند، ساماندهی می‌کند. در علم اقتصاد قرآنی مفاهیمی وجود دارد که در تضاد ذاتی با مفاهیم و کارکرد آن در علم اقتصاد غرب است. مفاهیمی مانند قناعت در رزق و مصرف، کفایت در میزان تولید و عرضه کالا، و پرداخت خمس و زکات و صدقه و در نهایت برکتی که خدا بابت این اعمال به مال و نفس انسان‌ها می‌بخشد و بهشت و رستگاری را در ازای آن، پاداش می‌دهد.

الگوی اقتصاد «کدآمایی» نیز که از آن به عنوان الگوی معیشت ایرانی تعبیر می‌شود، همانند الگوی قرآنی «بیع»، دو سازوکار جایگزین الگوی اقتصادی غرب هستند. مقام معظم رهبری الگوی اسلامی-ایرانی را مبنای پیشرفت و سازندگی ایران اسلامی می‌دانند. الگوی کدآمایی، که دو واژه نام آشنای کدبانو و کدخدا از آن در اذهان ایرانیان وجود دارد، الگویی است در راستای «مقاومت اقتصادی»؛ به‌طوری که با تقلیل نیازها و عدم زیاده‌خواهی و طمع‌ورزی انسان‌ها و پاسخ به نیازها با استفاده از مدیریت منابع موجود در جامعه و خانواده، به‌دنبال مقام‌سازی اقتصاد جامعه ایرانی است.

وقتی برای تبیین الگوی جایگزین لیبرالیسم اقتصادی و نهادهای آن، به این چارچوب مفهومی قرآن دست پیدا کردیم، حال به راحتی می‌توانیم دریابیم که برای تشکلیل جامعه اسلامی نیازمند آن هستیم که تک تک نهادها و زیر نظام‌های اقتصادی را بایستی بر این مبانی قرآنی، از نو بسازیم و هر آنچه که امروز تحت عنوان سیستم اقتصادی لیبرالی میشناسیم با این چارچوب نظریِ حاصل شده از مفاهیم قرآنی، هم‌خوانی که ندارد هیچ بلکه در تضاد بنیادین قرار دارد. لذا سنگ‌بنای انقلاب اقتصادی اسلامی که در امتداد انقلاب سیاسی سال 1357 است، ابتدا انقلاب علمی و سپس انقلاب فرهنگی است که اولاً بتوانیم علوم انسانی کفرآمیز غربی را بزداییم و سپس از فرهنگ و سبک زندگی غربی که حاصل الگوهای اقتصادی غربی است، رها شویم و در نهایت مبنتی بر مفاهیم قرآنی، علم توحیدی‌ را رقم بزنیم و بتوانیم بر مبنای آن، جامعه‌ی توحیدی و الگوی اقتصادی اسلام را مشخص کنیم. 




طبقه بندی: تحول در علوم انسانی،  اقتصاد اسلامی، 
برچسب ها: اقتصاد اسلامی، بیع، لیبرالیسم، اقتصاد لیبرالی، کدآمایی، بانک، ربا،  
[ یکشنبه 17 بهمن 1395 ] [ 11:08 ب.ظ ] [ احمد ادریسی ]
 لرد جورج ناتانیل کرزن – وزیر امور خارجه بریتانیا (1919-1924) در شرح خاطرات سفرش به ایران در سال 1889
هیچ چیزی بهتر از نرخ فاحش ربح که با گشاده‌رویی به رباخواران محلی پرداخته می‌شد، وضعیت عقب مانده ایران را نشان نمی‌دهد. ربح قانونی را قرآن به 12 % محدود ساخته است!

سفرنامه یاکوب ادوارد پولاک، (آلمانی-یهودی) در قرن هجدهم به ایران
در اسلام نمی‌توان از پولی که به‌عنوان قرض به کسی پرداخت‌شده است بهره گرفت؛ اما مسلم است که به انحای مختلف با درست کردن کلاه‌شرعی از این قانون تخطی می‌شود. بهره قانونی در اینجا به میزان 12 % تثبیت‌شده است، ولی در روزگاری که پول کم می‌شود، این نرخ به 18 تا 30 درصد هم می‌رسد. نهی از رباخواری فقط ممکن است در جوامع شبانی مورد رعایت قرار گیرد نه نزد قوم تجارت پیشه‌ای مانند ایرانیان. به همین دلیل کلاً آن را نادیده می‌گیرند. نرخ قانونی تنزیل دوازده درصد است؛ اما در مورد مخارج بی‌بندوبار که مثلاً در اثر عروسی‌های پرخرج، مهمانی‌ها، تشریفات ماه رمضان تجمل‌پرستی طبقات بالا و جلال و جبروت بی‌اندازه مورد علاقه زنان که از هر حدی فراتر می‌رود پیش می‌آید، همچنین به هنگام پیدا شدن احتیاج فوری به مبالغ هنگفت تا بتوان با رشوه دادن شکایت طرف دعوا را باطل کرد یا بتوان مقامی را خرید، دیگر هرگاه به نرخ‌های بسیار بالاتری مثل هشتاد درصد پول به نزول گرفته شود آن‌هم با ربح مرکب مطلب نباید مورد حیرت شود. از این‌ها گذشته در نظر باید داشت که به‌زحمت در ایران کسی را می‌توان یافت که قرض دار یا طلبکار نباشد؛ حتی روحانی‌نمایان با وساطت دلالان پول به نرخ بالا نزول می‌دهند.


اینکه یک انگلیسی در سفرنامه‌اش به ایران نرخ سود قانونی رو بر طبق قرآن 12 % میگه، قطعا حاصل شنیده‌ها و وقایعی هست که در ایران مشاهده کرده. میتونیم نتیجه بگیریم که در تاریخ گذشته ایران (1267) افرادی مانند زمان حال بودند که برای ربای قانونی درصد تعیین می‌کردند! و اینکه فقه ما نزدیک به 138 سال هست که مبتلابه میزان درصد سود و ربا و بانک بوده! از اولین بانکی در ایران تاسیس شد نزدیک به 140 سال است که می‌گذرد. با این تفاسیر آیا مسائل فقه بانکی و ربا جز مسائل مستحدثه و جدید به حساب می‌آید؟! پاسخ حوزه علمیه در این 140 سال چه بوده است؟!

در زمان حال از حیث فرهنگی دقیقا همان وضع سالیان گذشته را داریم؛ فقط فرقی که کرده افزایش کمیت است که به تغییرات کیفی هم رسیده. به این معنا که در حدود دو قرن پیش پولاک اشاره می کنه آن چه شیوع ربا را تسهیل می کنه انواع مخارج سنگین است که نیاز به پول را بیشتر می کنه و در نتیجه اخذ قرض های ربوی را ناگزیر. جالبه مثال هایی که می زند - مانند عروسی های پرخرج، مهمانی ها، تشریفات ماه رمضان، تجمل پرستی طبقه بالا، جلال و جبروت بی اندازه مورد علاقه زنان، ... رشوه دادن - همان مواردی هستند که بعد از دو قرن همچنان در فرهنگ ما هست، و ما فکر می کنیم که این مسائل، مسائل جدیدی هستند و به فکر چاره اندیشی می افتیم؛ غافل از این که این گونه مخارج را حمل بر زندگی کردن ریشه در باورهایی فرهنگی دارد که قدیمی است و در فرهنگ عامه نهادینه شده و ربطی به انقلاب و پس از آن ندارد. آغشتگی مدرنیته با سنت های غلط البته شدت مسئله را دوصدچندان کرده است. بنابراین در مقوله مبارزه با ربا، دعوا بیش از اینکه اقتصادی باشد فرهنگی است. اقتصاد مقاومتی ریشه در فرهنگ دارد و اتفاقا کمترین عنایت به این حوزه می شود.



طبقه بندی: شورش علیه طمع، 
برچسب ها: ربا، رباخواری، بانکداری ربوی، تاریخ ربا، اقتصاد مقاومتی، تاریخ ایران، سفرنامه،  
[ پنجشنبه 30 دی 1395 ] [ 11:40 ب.ظ ] [ احمد ادریسی ]
.: کرسی آزاد اندیشی :.

تعداد کل صفحات : 39 ::      1   2   3   4   5   6   7   ...  

درباره وبلاگ


به زودی دوباره مینویسم

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :